XIDEUS - Ice Cold Waves

Er zijn dagen die fundamenteel anders zijn en ik mag geloven dat het vandaag wel degelijk zo'n dag is.

Maandag 10/02/2013. Paus benediktus kondigt aan dat hij zijn ambt neerlegt op 28 februari. Even weet je niet wat je er van moet denken. De dag was alvast anders begonnen. Maar op het moment dat je dit verneemt, weet je hoe dan ook dat het een dag is als geen andere. Voor alle duidelijkheid: ik ben niet gelovig. En zal dat wellicht nooit zijn. Als ik al iets ben, zal het eerder agnost of atheïst zijn. Maar dat neemt niet weg dat ik respect heb voor wie wel gelooft zolang men tolerant is en bijgevolg niet vervalt tot fanatisme.

Herr Ratzinger. Velen zullen het hebben over uw traject; anderen zullen het hebben over uw opvolger. Ik behoor tot de laatste groep. Zonder al te veel te willen oordelen over het werk van de heer Ratzinger, wens ik dat de rooms-katholieke aanhangers een waardige opvolger krijgen. En indien mogelijk ook iemand die zich inzet voor de vernieuwing van de Kerk. Een Kerk die de historiek van pedofilie achter zich laat. Een Kerk die de vrouw als een gelijke behandelt. Een Kerk die zich ook veel meer inzet voor kansarmen in onze maatschappij. Maar ook een Kerk die wetenschap niet banaliseert en evolueert in functie van deze tijd. Een tijd waar de mens te kampen heeft met een zeer complexe, vluchtige, hoog-technologische op materialisme- en sensatie-gerichte samenleving.

Benieuwd naar de opvolger. De dag dat "Habemus papam" wordt gescandeerd... // Vince Ledström

I updated the PhoneCold track on Soundcloud yesterday.

http://soundcloud.com/xideus/phonecold-20121101

Vrijdag laatstleden (15/06/2012) onverwacht een ticket voor Lou Reed gekocht. Nu ja de man is oud en dat voelde je eraan. Ik begon mij af te vragen of ik naar een legendarisch concert aan het kijken was waarbij de man in kwestie on stage gaat doodvallen. Bij het eerste nummer, en de eerste woorden die onze legende door zijn perkamenten klankholte naar buiten schalde sloeg mijn run-away-it's-a-shame-meter al snel in het rood. Noch de band kon er veel aan veranderen, laat staan dat verandering nu wel eens interessant kon zijn. Na een 15 minuten nerveuse versie van Heroine, waarbij de violist zijn boog in zulk een tempo hanteerde en de snaren tot een hoopje engelenhaar reduceerde, had ik naar het einde toe toch even een gevoel dat de geoxideerde schokkerende versnellingsbak van Lou ondersteund werd door musici die het verleden van de Velvet Underground in het hart dragen. Hierop viel mijn verwachtingspatroon weer de diepte in bij een veel te lange versie van waiting for my man waarbij de band en hun zanger afwachtend naar een punctum het zweterige ritme in het oneindige leken te herhalen tot de drummer besloot er een eind aan te maken.

Bij een volgende blues leek de toon, ondanks een fijne psychedelishce saxsolo, zowat gezet, voor de avond en besloot ik toch maar om dit allemaal even weg te spoelen met een pint. Nadat de weifel in het publiek had toegeslagen en het toonloze schurende geluid van Reed enkele boegeluiden had losgemaakt gebeurde er iets merkwaardig. Niet dat de man zou bewegen, ik was al blij dat hij bleef staan, maar bij een lyrische versie van Sad Song geleid door een mooie viool, ondersteunt door contrabas, aan elkaar gelijmd door de stem van Joan as Policewoman begon er toch licht in de man te schijnen en werd er terug wat poezie in de soep gemengd. Ook de geluidstechnieker leek hier eindelijk wat extra aan toe te voegen waardoor de tweede helft van het concert veel lyrischer werd en zijn hoogtepunt bereikte met het poetische JuniorDad . Deze tendens, waarbij de band de zanger als het ware helpt om 5th avenue over te steken tijdens spitsuur, zet zich door tot Walk on the Wild Side waarbij Lou alweer over zijn ‘shine’ heen, een toonloze arytmisch dotodootodoo mijmerde, dat ik hem met een lach in mijn mondhoek wel degelijk kon vergeven. Uiteindelijk eindigde het concert toch nog op een waardig niveau (dankzij de band) en een evenredig applaus. Tijdens het bismomentum sloeg mijn meter weer richting rood. De band en de zanger hadden er blijkbaar wel genoeg van. Als afsluiter werd Sweet Jane ingezet dat naar mening wat meer suiker had mogen bevatten.

Conclusie. De natuur kent nu eenmaal verouderingswetten die maken schoonheid een tijdelijk fenomeen is. Niettemin blijf ik de man waarlijk appreciëren voor wie hij is. Een muzikant dat zijn plaats in het pantheon der muzieklegenden verdient heeft.

Wouter Decleir

Een concertje dat ik warm kan aanbevelen is dat van Plastic Think deze vrijdag.
De exacte gegevens kan u hieronder vinden!

Na een periode van inactiviteit doet deze band weer het ene concertje na het andere. Creativiteit en présence ontbreken niet. Ter voorbereiding nodig ik uit om even kennis te maken met "Molecules" en "Texas - Ego Kick" op hun MySpace pagina. Enjoy!

Plastic Think
20h30 02/03
Lieu Lr6
Rue haute 247
1000 Bruxelles

Beste Dirk en beste Frank, we moeten het toegeven: anno 2012 blijft The Neon Judgement nog actueel. Niet alleen is DDD deze dagen aanwezig in het nieuws met het project "KeyLogger", TNJ blijft boeien.

Album "Smack" met songs als Leash en We Are Confused ... Oh My God. Het boeit om één eenvoudige reden: het lijkt wel alsof er bij elke luisterbeurt nieuwe sounds en hoekjes naar boven komen die ik niet eerder had gemerkt.

Hopelijk krijgen we in de toekomst ook nog werk van TNJ. De gedrevenheid waarmee TNJ gestuwd wordt is veelbetekenend. Het is ook de bevestiging dat een passie een energiebron is die niet te temmen is. Ik kijk er alvast naar uit. En "Leash" ... verdomme dat zet ik nu toch even terug op.

Opgelet, dit is geen gepolijste nice guys muziek die weggelegd is voor de doorsnee StuBru luisteraar die verloren is gesurft op deze site. U weze gewaarschuwd.

De zoektocht naar nieuwe albums die me kunnen boeien verloopt niet altijd even vlot. Integendeel, na een lange periode van dolen, afwachten en sporadische bezoeken aan de mediatheek heb ik opnieuw de weg gevonden naar de platenboer.

Sinds enkele maanden heb ik er - eindelijk - vrede mee dat de zoektocht naar nieuwe fascinerende, opzwepende of ingetogen muziek ook een negatieve afloop kan kennen. De zoektocht is het waard. Af en toe moet je nu éénmaal een risico nemen en zeggen: ik koop en ik hoop. En in die zoektocht heb ik laatstleden wel enkele merkwaardige en positieve ervaringen gehad.

Zo heb ik na een aanbeveling in RifRaf BONOBO leren kennen. Verdomme dit is goed. Elektronisch maar toch warm genoeg. En vooral : de subtiliteit heerst. Ik ben fan. Jawel. Hun album "Black Sands" is erg goed en vast staat nu al dat deze vaak beluisterd zal worden.

Lang leve BONOBO - Lang leve de zoektocht.

/ Vince Ledström

BONOBO - Black Sands

www.xideus.com

Algemeen gezien is het een beetje "bon ton" geworden om een blog te hebben van zodra je wat relevante of minder relevante informatie wil verstrekken. In dit geval zal ik niet garanderen dat de informatie al dan niet relevant is voor de lezer. Wel is het zo dat ik af en toe een update zal geven i.v.m. mijn grote liefde voor de muze. Bij gelegenheid zal ik hier een woordje intoetsen over zowel mijn luister-ervaringen alsook over mijn actieve ervaring als muzikant.

/ Vince Ledström